The Rules of Attraction

De Amerikaanse schrijver Bret Easton Ellis gaf ons de jaren tachtig. Zijn debuut Less Than Zero werd naast “de slechtste roman sinds de uitvinding van de drukletter” ook “The Catcher in the Rye voor de MTV-generatie” genoemd. Hoe zeggen ze dat? It’s hip to be square. Hij schreef het in een speedtrip op een paar dagen tijd op de vloer van zijn slaapkamer. Daarna ging het alleen maar bergop. Glamorama, The Rules of Attraction, American Psycho: voordat Bret het doorhad was hij de wonderboy van Generatie X. 

En ons gaf hij het Los Angeles van de jaren tachtig. Golden city. Golden town. Wij waren overtuigd: this must be the place. Waar je echt nog naar de kiosk moest voor een pornoboekje. Waar je altijd op zoek was naar iemand omdat niemand ooit op duidelijke plekken afsprak. Uren in de auto, raampje open. In de jaren tachtig was iedereen altijd onderweg. We’ve got this funny feeling of seen-this-all-before. En toch nooit files. Ja, er waren wel files toen, maar het voelde nog niet als file. Alleen maar shiny happy people en overal acteurs op straat. Je kon een nieuwe Talking Heads nog als eerste op de radio ontdekken en niemand was ongelukkig. Jawel, iedereen was ongelukkig. Maar dat was de bedoeling. Qu-est ce que c’est? Nobody cared. En wij, wij herkenden ons in alles. Fafa-fa fa, fafa-fafa-fa fa, en als we ons niet herkenden, dan gingen we ons aanpassen. Want een andere grote meneer leerde ons: “It was long ago and it was far away and it was so much better than it is today.” 

Bret Easton Ellis gaf ons alles. En dus geven wij hem alles terug.